از بس مشکلات زیاد است آدم نه حس بیان کردن دارد و نه نوشتن ! که چی بشه؟ گفتن مشکلی که گوش شنوایی برای شنیدنش نیست؟! و یا نوشتن برای حوصله ای که برای خواندنش نیست؟!
برای که بنویسیم؟ به نظرم بهترین وصف حال و روزمان همان تصویری است با کپشن «بدون شرح»!!!!
در حالی صد و سی چهل نفر نامزد این دوره از انتخابات شورای شهر شده اند که پس چهار پنج دوره شعار هنوز هم «کوی هژار» هەژار مانده است!
محروم از کمترین امکانات! نه مدرسه ای! نه کتابخانه ای! نه درمانگاهی! نه فضای سبزی! نه هیچ یک از ابتدایی ترین حقوق شهروندی!
با همه اینها معضل ورودی ۷-۸ متری این محله هم که جای خود دارد! هزاران بار مراجعه معتمدین محله به شهرداری و شورای شهر انواع پیگیریها همه اش بی ثمر!
ورودی که نداریم در عوض کلی ماشین سنگین داریم که همه هم باید درب منزلشان پارک بفرمایند!
کل تدبیر مسئولین محترم شهرداری و شورای ترافیک با آن همه کارشناسی و حضور در محل نصب یک عدد تابلوی ورود کامیون ممنوع بود! که تنها کسی که بهش توجه میکنه مش قربون راننده مینی بوس دانشگاهمون تو تبریزه که اونم فعلا گذرش اینورا نیفتاده!
از همه اینها که بگذریم شلم شوربای اصناف صافکاری و مکانیکی و تعمیرکاران دور فلکه ست که قرار بود منتقل بشن شهرک صنفی و ساماندهی بشن! نه پیاده رو میذارن که شهروند بتونه ازش استفاده کنه نه حتی سواره رو !
شورای ترافیک کجایید؟ حداقل گاهی بیایید و از حرمت تابلوی «عبور کامیون ممنوع»تان پاسداری کنید!
چرا ورودی اصلی محله بعد گذر بیست سال از عمر این محله ساماندهی نمیشود؟ چرا فکری به حال اختصاص پارکینگ به ماشین های سنگین نمیشود؟
_چرا اصناف مزاحم به شهرک صنفی نقل مکان نمیکنن؟
آدم از نوشتن بیزار میشود وقتی گوش شنوایی نمیبیند!
از همه اینها شاید بتوان شعارهای خوبی برای نامزدهای این دوره استخراج کرد!
پ ن : داشتم از این تریلی عکس میگرفتم که راننده تاکسی پشت سری که گویا از فامیلاشون بود اومدن طلبکارانه میپرسن برا چی عکس گرفتی؟… گفتم برا ههوال میفرستم! (نیازی ندیدم که به ایشون هم پاسخگو باشم ) در عوض با تاکسی شون افتادن دنبال من تو کوچه !
عزیز من قرار نیست که با شما خصومت شخصی داشته باشیم این محله متعلق به همه ماست و این معضل هم مشکل همه ما!
از بس کسی جوابگو نیست که همه به این درجه از بی خیالی رسیده اند که «به من چه؟!» پس چه کسی قرار است مسئول باشد؟
