باوجود اثرات وخیم سلاح های شیمیایی در سردشت ، پس از گذشت بیش از ۲۹ سال از این فاجعه، یادبودها و برنامه فرهنگی متناسب با آن متأثر از تغییرات خاصی نبوده است.گرچه هرساله با برگزاری یادبودی، یاد قربانیان شیمیایی گرامی داشته میشود اما مسئولان امر تنها با پخش تصاویری کوتاه تلویزیونی و نصب تعدادی پلاکارد، بنر و عکس از جنایات صدام، سالروز فاجعه سردشت را یادآور میشوند که این عکسها، اطلاعات و نوشتههای منتشرشده بههیچوجه بیانگر وضعیت آنها نیست. هنوز در این زمینه فیلم مستندی ساخته نشده، شعر خاصی سروده نشده ، در مقایسه با یادبود بمباران شیمیایی حلبچه مقالات خیلی اندکی در مورد بمباران شیمایی سردشت نوشتهشده ، نقش صداوسیما در بیان رخدادهای این شهرستان کاملاً کمرنگ بوده ؛ تاکنون خیابانی در هیچیک از شهرهای کشور به یاد قربانیان سردشت نامگذاری نشده است. اما، حضور ژاپنیها که سردشت را خواهرخوانده هیروشیما تلقی میکنند در برنامههای سالگرد بمباران شیمیایی چشمگیر بوده و به همین دلیل در سردشت خیابانی به نام هیروشیما و در ژاپن نیز خیابان به نام سردشت نامگذاری شده است. در چند سال گذشته، انجمن دفاع از حقوق مصدومان شیمایی سردشت باهدف مطرح نمودن سردشت به عنوان شهر شیمیایی تشکیل گردید، این انجمن گرچه دارای محدودیتها و نبود امکانات خاصی میباشد اما از زمان تشکیل آن همواره به دنبال احقاق حقوق مصدومان شیمایی در سطح ملی و بینالمللی بوده است.
اما از آنجایی که در عصر حاضر همچنان شاهد جنگهای طولانی و مداوم در اقصی نقاط جهان و بهویژه در خاورمیانه هستیم تلاش برای برقراری صلح از اهداف و آرزوهای بشر هزاره سوم میباشد؛ ساخت موزهای که نشاندهنده اثراتی از جنایات ظالمانه رژیم بعث و همکاریغربی ها در توسعه سلاحهای شیمایی باشد قطعا در روحیه ایثار و شهامت یک ملت تأثیرات زیادی برجای خواهد گذاشت ، زیرا این مکان یادآور اندیشههای دوری از جنگ و برقراری صلح در جهان خواهد بود. از سوی دیگر که بر اساس چشمانداز بیستساله و قانون برنامه توسعه اجتماعی، اقتصادی و سیاسی جمهوری اسلامی ایران دستیابی به موقعیت مطلوب در زمینه گردشگری یکی از اهداف مهم کشور است و محقق شدن این هدف دررسیدن به سایر اهداف ازجمله شکوفایی اقتصادی، کاهش بیکاری و اشتغالزایی تأثیرگذار خواهد بود. بنابراین ایجاد موزه شیمایی و توسعه گردشگری در این شهرستان ضروری است. زیرا ، سردشت در کنار وجودآثار تاریخی، جاذبههای بیبدیل طبیعی، مکانها و مناطق عملیاتی، داری پتانسیلهای فوقالعادهای در زمینه ایجاد موزه شیمیایی و گردشگری است؛ گردشگری که جهت بازدید از موزه به این شهرستان مراجعه میکند ضمن بازدید از موزه، از دیگر اماکن طبیعی ، تاریخی و همچنین از بازارچههای مرزی دیدن مینماید که میتواند ضمن توسعه گردشگری به توسعه فرهنگی اجتماعی، بهبود شرایط اقتصادی، اشتغالزایی و توسعه پایدار این شهرستان کمک کند.
تأثیرات این موزه خارج از بعد ملی قطعاً بر بعد بینالمللی نیز نمایان خواهد بود و با بازدید خارجیها از این موزه و مناطق سردشت، با اثرات بمباران شیمیایی و مظلومیتهای قربانیان شیمایی بیشتر آشنا خواهند شد و ضمن بازتاب مثبت در سطح جامعه جهانی همانند هیروشیمای ژاپن زبانزد عام و خاص خواهد شد.
ع. محمدیان
دانشجوی دکترا روابط بین الملل
