گاه، رفتنِ یک انسان، بیش از خاموشی یک چراغ است؛ خاموشیِ خورشیدی است که سالها روشنی و گرما بخشیده بود. درگذشت دکتر طاهر عباسیراد، پزشک دلسوز، خیر مهربان و متخصص برجسته مغز و اعصاب، جامعه مهابادی و مردم کردستان را در غمی عمیق فرو برده است.او نهتنها پزشکی حاذق بود، بلکه انسانی شریف و باایمان که از خانوادهای بزرگ و ارجمند برخاست؛ فرزند مرحوم ماموستا ملا احمد عباسیراد، عالمی پارسا و مردی وارسته که فرزندش نیز راه پدر را در خدمت به خلق و صداقت در عمل ادامه داد.
دکتر عباسیراد، پزشکی را نه شغل، بلکه رسالتی انسانی میدانست. لبخند بیماران برای او بزرگترین پاداش بود و التیام درد دیگران، آرامش روح او. در کنار طبابت، در مسیر خیر و نیکوکاری نیز گامهای بلند برداشت؛ بیهیاهو، بینام و نشان، اما پرثمر و ماندگار.رفتار متواضع، منش آرام، گوش شنوا و قلب مهربانش، از او چهرهای محبوب و محترم در میان مردم ساخت.
امروز، جای خالی او نهتنها در بیمارستان و مطب، بلکه در دل هزاران بیماری که با مهر او آرام میگرفتند، حس میشود.روحش شاد و یادش جاودان؛ چراغ راهی برای نسل جوان پزشکان که بدانند علم اگر با عشق و انسانیت درآمیزد، میتواند تا ابد در دل مردم بدرخشد.
