امروز 3 مهر (25 سپتامبر) همزمان با هشتمین سالگرد برگزاری رفراندوم استقلال اقلیم کردستان است، رفراندومی که بیش از آنکه نقطهی آغاز باشد، به کابوسی سیاسی بدل شد
تصمیمی شتابزده که در بدترین مختصات زمانی اتخاذ شد؛ در حالیکه عراق تازه از ویرانههای داعش سر برمیآورد و منطقه بر تمامیت ارضی بغداد پافشاری میکردفرصت طلایی استقلال، همان روزهای سقوط صدام و خلأ قدرت بود؛
زمانی که غرب برای ثبات عراق حاضر به امتیاز دادن بود. اما اربیل این برگ تاریخی را نسوزاند، تا یک دهه بعد همهچیز را قمار کنداقلیم کوردستان در حالی رفراندوم را برگزار کرد که نه با آنکارا و نه با تهران پل سیاسی مستحکمی نداشت؛ حال آنکه نبض اقتصاد روزمرهاش در دست همین دو همسایه بود. حمایت آشکار اسرائیل، حساسیت ایران را به بالاترین سطح امنیتی رساند و بهانهای تمامعیار برای تقابل منطقهای شددرون اقلیم نیز معادله شکسته بود؛ مرگ جلال طالبانی خلأ رهبری و شکاف عمیق میان اتحادیه میهنی و حزب دموکرات را عریان کرد.
اربیل، بیاجماع داخلی و بیپشتوانه منطقهای، وارد بازیای شد که قواعدش را دشمنان مینوشتندو فرجام؟ تنها 48 ساعت کافی بود تا 51 درصد جغرافیای اقلیم از دست برود. کرکوک، قلب تپنده و نفتخیز کردستان، به چنگ بغداد افتاد و رؤیای استقلال با بهای گزافی دفن شد.
این رفراندوم نه نماد قدرت، که یادگار یک خطای استراتژیک بود؛ خطایی که نشان داد استقلال بدون زمانشناسی، دیپلماسی و اجماع، چیزی جز خودویرانگری نیست
