مام برایم و مام عمر دو تن از اهالی روستای “رەش هەرمێ” هستند که از من خواستند در نهایت صداقت و راستی و با وضوح کامل صدایشان را به شما برسانم . متن و نوشته ی زیر برگرفته از واقعیاتی است که این دو مرد امروز در سالیاد فاجعه برای بنده و حاضرین گفتند .
توضیح دقیق : روز ۷ تیر ۱۳۶۶ بعد از بمباران هواپیمای بعثی سردشت را آماج بمب های شمیایی خود قرار داد و در راه برگشت به جهت هدر نرفتن ۴ بمب باقی مانده ، آن را بر سر مردم مظلوم روستای “رەش هەرمێ” ریخت ، در این موقع زنان روستا در حال شستن پتو و تشک و فرش و گلیم در روخانه بودند که متاسفانه در نهایت ۱۸ نفر از اهالی آن روستای کم جمعیت شهید میشوند و دهها نفر با بوی بادام تلخ بمب شمیایی مصدومیت ابدی میگیرند
امروز فعالان مدنی بجای اینکه به سالن مجلل و تازه تاسیس ۷ تیر بروند و گوش ب فرمایشات مسئولین دهند ، به روستای “رەش هەرمێ” رفتن و با حاظر شدن بر مزار شهدای گرانقدر و فاتحه بر مزار شهداء، به خدمت چند تن از مصدومین عزیز و سالخوردگان رفتند که در عمل نشان دهند که هستند کسانی که زیر درخت گردو در روستا را به سالن مجلل ترجیع میدهند تا شاید یک هزارم درد و بغض از گلوی بازماندگان فروکش کند
“مام برایم ” : مام برایم با سن بالای ۶۵ سال و دستهای پینه زده و چشمانی مالامال از اندوه و بغض ، در ابتدا با نشان دادن پای خود و شمارش تعداد شهدای خود و بستگانش سخنانش را شروع کرد و نهایتا با غم و ناامیدی که طی ۳۲ سال گذشته کشیده بود گفت از تمام مسئولین نا امید هستیم ، هیچ کس ما را به یاد ندارد، مسئولین بنیاد شهید در نهایت بی مهری و غرض ورزی شهداء ما را حساب نکرده اند و مصدومیت ما را تایید نکرده اند ، حتی کارشناس خارجی و دادگاه لاهه آمده اند و مصدومیت ما و حادثه را تایید کرده اند !!
مام برایم از وضعیت کنونی و مشقت روستا گفت : وضعیت روستا بسیار بد است ، راه ارتباطی را دیدید !! ، مدرسه نداریم ، مصدومین خرج دوا و درمان و دکترشان بسیار زیاد است . وی میگفت از ۱۸ شهید این روستا تنها ۲ نفر را تایید کرده اند!!
“مام عمر ” : مردی بالای ۷۰ سال ، لاغر اندام و با کلاه جامانه ی سرش ، دندان های ریخته شده نشان از روزگار تلخیست که کشیده است ،هر چین صورت نشان از داغ عزیزی ست که بال کشیده است . برایمان از تمام جزئیات میگوید اما مام عمر عصبی است و هرچه از این سال ها در دل دارد بما گفت و نثار ما کرد و بنده خدا حق دارد چون کسی پای درد دل و جسمش ننشسته است ، سال هاست که درد میچشد و در دل حرفها دارد ، بشدت از مسئولین امر دلگیر و نارحت است ، هیچ ابایی از کسی ندارد ،درد مداوم طی سال ها زره ای از شهامت او را نکاسته است ، مام عمر که زاده خود “رەش هەرمێ” است میگوید از مسئولین نگویید که سرم درد میکند ، از دروغ هایشان ، از جفا و قولهایشان ، چند بار کمسیون و دکتر رفته است ، از تهران و تبریز تا اصفهان و … ، مام عمر برادر استاد قادر ( استاد قادر نماد مظلومیت است که۵ تن از اعضای خانواده اش را از دست میدهد ) . از کم بودها و مظلومیت ها میگوید ، از جنازه های و گم شده ها ، از آثار مخرب که چند نفر را تا مرز دیوانگی رسانیده است ، در نهایت حرف هایش گفت هیچ کمکی به ما کردند و فقط نمک بر زخمان پاشیدند ، بود و نبود مسئولین برای ما یکی است و چه بهتر نباشند
مردم روستای “رەش هەرمێ” در نهایت بی امکاناتی بسر میبرند ( وضعیت جاده افتضاح ،مدرسه ندارند و به همت یک خیر تهرانی مشغول ساختن یک مدرسه ۹۰ متری هستند، پل ارتباطی را خودشان درست کرده اند که عرض آن ۲ متر کمتر است ، ۱۸ شهید دارند و ده ها مصدوم شمیایی دارند و از بی محبتی مسئولین ناامید هستند ،از خرج گران داروها و دکترین ، از نبود شادی و نبود برابری ، میگویند کسی به فکر ما نیست و امیدی به هیچ مسئولی نداریم ،در برابر سردشت فراموش شده اند و شاید کمتر کسی یادی از ما کند و هرکس آمد دروغی گفت و رفت و ما ماندیم و یک عالمه انتظار و بی کسی …
تهیه و تنظیم: شعیب گـُـردپور
