باز هم تکرار فاجعه ای تلخ دیگر از کودک آزاری اینبار در بوکان
دختر بچه ی معصومی که مورد تجاوز قرار گرفت
نمی دانم از کجای یکی بود و یکی نبودهای قصه های شبانه برای کودکان سرزمینم شروع کنم تا شبشان با قصه های شیرین بخیر شود
افسوس مدت هاست دیگر از داستان های شیرین شبانه جز کابوس خبری نیست
جز نگاهی پریشان و غرق در التماس
. از هراس فردا و فرداهایی که شاید یکی سیلی یا چنگشان زند
در نگاه کودکان سرزمینم هزاران گلایه است و هزاران فریاد بی صدا که به زور هیسهایمان محکوم به خاموشیست
اما
نگاهشان پر از بیم و هراس
نمیدانم داستان این روزها را برای کودکان سرزمینم از یکی بود و قربانی بود شروع کنم یا که نه کابوسی که داستان تلخ دخترکی دیگر بود
از کدام نگاه معصومش بنویسم که زیر چنگ هوس خون شد یا که نه وحشت چهره ای به نام… که کابوس لحظه هایش شده است
آری نامی نیست که یافت تا درخور پست بودن چنین گرگان وحشی باشد
که تن معصوم کودکان را چنگ می زنند
چون آتنا و تکرار آتناهایی که اکنون دخترکی دیگر قربانی تجاوز پلیدان گشته است
یا که نه خنده هایی که از شدت ترس در انحنای لبهایش تبدیل به بغضی شده بود که در بی امانیه یک وحشت کمانی شد که از ترس داشت می گریست بی آنکه فریاد کند زیر لب ناله می کرد
از کدامشان داستان دخترک مظلوم را شروع کنم
از هر کلمه ای می خواهم جمله ها را قصه کنم باز داستان قصه ی لالایی شب نمی شود جز کابوس هایی که دیگر لذت داستان های شبانه را از قلم گرفته است
مدت هاست صدای خنده ی کودکی به گوشم نمی رسد جز زجه ها و گریه هایی که گوشه ای از کنج خلوتی شده تکیه گاه تمام هراس هایشان
پر از ترسم برای کودکان سرزمینم و آن کودکان معصومی که در نگاه کودکانه اشان هزاران ترس پنهان است
حتی جنس بازیهای کودکانه اشان دیگر هم جنس روزهای دور کودکی ما نیست همه انگار ترسی را با خود در لا به لای ذوق های کودکانه اشان دارند
حقوق آنان کجا رفته است
هر روز کودکی نامش می شود گمشده یا فردای آن روز یک قربانی که خاک دفنش می کند یا تنی مشت خورده و کبود یا غرق در چنگ هوسی که زخم خورده است و هزاران رد از شکنجه هایی که
چون آتنا و آتناها ژیوان و ژیوان ها قربانی چنگ کسافت متجاوزان و جانیان شده است یا خود داستانی جدا…
هر روز تن معصومی زیر شلاق تجاوز کبود و فردای آن روز زیر تازیانه ی درد آور و خبیس پست صفتان می شود بوم نقشه کشیهایی که در ذهنهای بیمار متجاوزان با هزاران زغال سیاه طراحی می شود
یا که نه ابزار خالی کردن عقده هایشان…
فریاد کودکان را چه کسی در دل جامعه می شنود
جز سکوت اتاقکی که شاهد ترس و مچاله شدنشان است
جز وحشت از دستهایی که به سویشان به نام هوس دست درازی می کند و سیلی می خورد گونه های گل انداخته اشان و تو ذوقی تمام ذوق های کودکانه ای که در تو دهنی ها محکوم به دهانی خونی و پشت چشمی کبود و تنی شلاق خورده می شود تا به تهدید انگشتهایی که به سویشان به نشانه ی تهدید آنان را محکوم به هیس شدن می کند
در لا به لای شهر های ما در گوشه و کنار های اطراف ما دارد چه می گذرد
کودکان ما میان فریادهایشان جا مانده اند
و دارند قربانی می شوند
و هیچ کس صدای فریادشان را در لا به لای نگاه پر از التماسشان در این روزگار پر هیاهو نمی شنود
حق این پشت چشمان کبود
حق این تن چنگ خورده و خونی را چه کسی خواهد گرفت!!!؟
نویسنده و روزنامه نگار فعال اجتماعی
مددکار اجتماعی
نگار بیگ زاده
