سه سال رویگردانی، سی سال پشیمانی / نامه سرگشاده دکتر رحیم خاکپور، عضو هیئت علمی دانشگاه پیام نور مهاباد به جلال محمودزاده

به نام خدا

زان حدیث تلخ می‌گویم ترا                  تا ز تلخی‌ها فروشویم ترا

آقای مهندس جلال محمود زاده

به یاد دارم و به یاد دارید بعد از آنکه در فضای تقریباً خالی از رقبای جدی و فارغ از جدیت رقابت، قهرمان میدان شدید و رأی مردم بینوا را تصاحب کردید، از آن همه وعده‌های فی‌مابین، فقط پیام تبریک مناسبت‌ها باقی ‌مانده بود و هر بار از باب حسن ختام «ارادتمند: محمود زاده» را در تتمه پیامک‌ها حک می‌کردید که گویا می‌خواهید دَین تان را با این دو کلمه ادا کنید و من از فرط نومیدی از «تغییر» و یقین به تداوم رویه «تزویر» آن پیام آخر را فرستادم که «ما را به ارادت نیازی نیست. ما صداقت می‌خواهیم»… .

بدون آنکه قصد تخریب یا تحقیر شما را داشته باشم، دلسوزانه و ناصحانه از شما خواستم «صداقت» را چون روش برگیرید و آن را برای کامیابی در امر خطیر نمایندگی به کار گیرید. من نگران بودم شما برای جبران «اشتباهات» ناشی از «بی‌صداقتیِ» ناشی از «نصیحت ناپذیری» و «مشورت ناپذیری»، دست به ارتکاب اشتباهات بزرگتر بزنید و خون را به خون بشویید … .

اکنون حدود سه سال است از صداقت طلبی یک شهروند روی‌گردانید و پاسخی درخور نداده‌اید و با این کار سی سال پشیمانی و سرگردانی برای خود و افسوس و ندامت به این مردم بینوا هدیه داده‌اید. می‌خواهم بدانید که در این مدت، من در گردنه‌هایی که شما به آن بیشتر واقفید و ای‌بسا در ایجاد آن بی نقش نبودید، تاوان صداقت و دلسوزی‌ام را داده‌ام و صد البته علی‌رغم همه مصائب، نیک می‌دانم و کاش شما هم می‌دانستید که درخت صداقت و دلسوزی، میوه‌ای جز «بزرگی» و «خوش‌نامی» به بار نخواهد آورد. ولی سؤال، بلکه تعجب من این است که شما چرا از صداقت گریزان بودید و از صداقت طلبان رویگردان؟! و آیا این گریز برایتان «نان» و «آب» و «بزرگی» و «خوش‌نامی» به ارمغان آورده است؟!

جناب مهندس

نمی‌خواهم تاریخ را به شما یادآوری کنم، چراکه با رفتار خود نشان داده‌اید از تکرار تاریخ می‌هراسید. صد البته تاریخ تکرار می‌شود ولی نه به این مفهوم وارونه که شما از آن در ذهن دارید و سراسیمه از آن می‌گریزید: اگر روزی در شهر انسان‌های هوشمند و جوانان بااستعداد، فرو دستی نمک فرا دستی را خورده و نمکدان عهد و پیمان را بشکسته و با شبیخون انتخاباتی، رقیب خود را مقهور ساخته است، برای حذر از تکرار نیازی نیست از فرا دستان و پاکان و بزرگان و اندیشمندان شهر بگریزید، بلکه باید نگران فرو دستان و مکاران و نمکدان شکنان و شبیخون زنان و بیگانگان باشید و صد البته «صداقت» توشه ارزشمندی در این وادی پرمخاطره خواهد بود.

آقای مهندس

این شهر ارزشمند، نماد فرهنگ و ادب و علم و مردانگی است. حرمت خطوط قرمز را نگه دارید. از اعتبار کسانی که به شما رأی داده‌اند، بیش از این برای ناکسان هزینه نکنید که ناکسان عهد و پیمان نمی‌شناسند. از بزرگ‌مردان شهر هوشمندان نهراسید. اینان در پروسه تکرار تاریخ، قطعاً علیه شما نقشی نخواهند داشت، برای فرار، بیش از این به ناکسان روی نیاورید. هم‌نشینی با بزرگان، نشانه بزرگی است. این فرصت را برای خود فراهم کنید و قدر آن را بدانید، اگر خواهان عزت، سربلندی و افسانه نیک شدن در تاریخ هستید.

تقلیل لغزش‌ها، پذیرفتن مسؤولیت اشتباهات و جرئت عذرخواهی از برکات هم‌نشینی و مشورت پذیری از بزرگان است و نشانه صداقت و حسن نیت. نگذارید یقین حاصل شود که شما از این هم‌نشینی‌ها بی‌بهره‌اید. نگذارید یقین حاصل شود که تملق و چاپلوسی و دروغ و فریب با گوش و روان شما سازگارتر است و با محافل شما مأنوس‌تر. اجازه ندهید ناکسان با زبان نیرنگشان شما را از کسان باز دارند. ای نصّاب «مدیران نمونه کشوری»! هیهات، هیهات! از روزی که آیندگان شما را قصاب آبروی شهر فرزانگان و حامی مدیریت بیگانگان و هواخواه بوزینگان بشناسند.

جناب مهندس

می‌دانم و شما نیز می‌دانید که مردم‌داری زیبنده منتخب مردم است. ولی لطفاً درباره تفاوت «مردم‌داری» با «عوام‌فریبی» و «عوام‌زدگی» از «کسان» مشورت طلب کنید تا «ناکسان» افسار اختیار شما را به‌کلی از کف نربوده‌اند. بدانید که قالب کردن «گرگ» به جای «میش» بر گرده مردم، با زوال هوای گرگ و میش لو می‌رود. هیهات از روزی که خدا هم از شما رویگردان شود و ستاریت خود را باز گیرد. هیهات از روزی که پرده تزویر دریده شود.

جناب مهندس

به جای آنکه با رفتار نسنجیده بیش از این دوستان رنجیده را به منتقدان زجرکشیده و منتقدان را به مخالفان ضربه خورده و مخالفان را به دشمنانی ورزیده بدل کنید، بدانید که عقلای بهره‌مند از کیاست و سیاست، دشمنان کینه‌توز را به مخالفان صبور و مخالفان را به منتقدان دلسوز و منتقدان را به دوستان راستین تبدیل می‌کنند. لب سیاست ورزی را در این بجویید و نه در صف‌های طولانی گداپروری یا حامیان فرصت‌طلب و هزار رنگ و چند هزار چهره.

آقای مهندس

از گذشته شاید بتوان فرار کرد، ولی آینده را گریزی جز رویارویی نیست. شما که خود را سرمایه اجتماعی مردم می‌دانید، چرا آتش منافع و مطامع «ناکسان معلوم‌الحال و مجهول‌الهویه» را به جان خرمن خود و موکلانتان انداخته‌اید تا با دود آن بینایی از چشمان فرزانگان شهر بستانید. چرخش ایام، زوال فصل شکار، وزش باد خزان، عهد شکسته ناکسان، کنار رفتن ابرها و درآمدن خورشید را منتظر باشید و قبل از آنکه فرصت به‌کلی از دست برود، به جبران مافات بپردازید، چراکه به تعبیر سیف فرغانی:

آقای مهندس

به شعار «تعاونوا علی البر و التقوی و لا تعاونوا علی الاثم و العدوان» پایبند باشید. حرمت «پندار نیک، گفتار نیک، کردار نیک» را نگه‌دارید. اگر گوش‌های شما چندان از ستایش و نوازش مداحان پر و سنگین شده است که جایی برای صدای شاکیان و نصیحت ناصحان ندارد، لااقل دستور مختصر صاحب اوستا را آویزه گوش خود سازید که «انسان باید در فتح راستی و شکست دروغ بکوشد» و بدانید که خداوند متعال به هر چه در نهان و عیان می‌کنید، آگاه است.

نیک‌ خواهان دهند پند ولیک                           نیک‌بختان بوند پندپذیر

بهار ۱۳۹۸

مهاباد ـ رحیم خاکپور