دوشنبه , ۲۸ مرداد ۱۳۹۸

داستان فرماندار و آنتی پشه/ ماردین سیداحمدی

داستان فرماندار و آنتی پشه*

داستانی مشهور از عارف نامدار قرن چهارم شیخ ابوسعید را نقل و سپس به سر اصل مطلب می روم:

در کتب آورده اند،آن وقت که شیخ [ابو سعید ابوالخیر] به نیشابور رفت،امام ابوالقاسم قشیری [صوفی بزرگ وشیخ خراسان وصاحب الرساله القشریه]شیخ  را ندید و او را منکر بود. هر چه بر زبان شیخ ابوالقاسم می رفت عینا به ابوسعید باز می گفتند و او هیچ نمی گفت.

روزی بر زبان[ابوالقاسم]رفت که بیش از این نیست که ابوسعید حق تعالی را دوست میدارد و حق تعالی ما را دوست میدارد.فرق این است که ما در این راه پیلیم و ابوسعید پشه!

این خبر را نزدیک ابوسعید آوردند.شیخ آن کس را گفت برو پیش استاد و بگو که:

[آن پشه هم تویی،ما هیچ نیستیم،و ما خود در این میان نیستیم] آن درویش بیامد و آن سخن را به استاد گفت.

استاد از آن ساعت عهد کرد که دیگر بد شیخ نگوید.

 

این داستان اگرچه از لحاظ محتوی به داستان فرماندار بوکان و منتقدانش شبه نیست،اما بلحاظ حضور حشرات موذی در متن ماجرا و وجود پشه در گفتار فرماندار بوکان که در حاشیه جلسه تودیع و معارفه مدیر اموزش و پرورش در پاسخ به انتقادات مطرح شده در فضای مجازی،این انتقادات را هتاکی خوانده بود  و گفته بود:

“له کردن افراد برای فرماندار و نماینده به راحتی له کردن پشه است.” از نظر “حشره شناسی انتقادی” قابل تفسیر و در خور تامل است.

در حالی که نزدیک چهار دهه از عمر جمهوری اسلامی می گذرد و قریب به اتفاق دولت ها و بلاخص دولت های مدعی اصلاحات و اعتدال بیشترین تلاش را در نهادینه کردن آزاداندیشی و دمکراسی[صرف نظر از نتیجه]از خود نشان داده اند، این سخن از یک فرماندار منتصب به دولت اعتدال با خمیر مایه تدبیر و امید به دلایل زیر بعید به نظر می رسد.

١-در دولت اعتدال “له کردن” با روح عدل در تضاد است و امری نکوهیده و مذموم به شمار می آید و اصولاً نباید وجود داشته باشد و صدالبته که فرماندار باید به راهکارهای معتدل تر دیگر مانند استفاده از پشه بند،پشه پران،توری پنجره و گفتگو[مذاکره] با پشه ها که ملایم تر و مناسب تر هستند اقبال بیشتری نشان دهد.

البته راهکارهای خشن دیگری نیزی وجود دارند مانند استفاده از اسپری پشه کش و پشه کش برقی و یا نوع دسته دار[چکشی]که اگرچه از له کردن خشن تر نیستند، نگارنده بجهت منافات با اصل آزادی بیان اکیداً آنها را توصیه نمی کند.

٢-دولت تدبیر باید راهکار مدیریتی برای تعامل با پشه ها را که از جنس جاذبه باشد در پیش گیرد نه راهکارهای گازانبری و حذف فیزیکی و کشت و کشتار! که هم با روح جمهویت و هم ماهیت اسلامیت منافات دارند.

٣-در دولت مدعی ادبیات مهرورزی “له کردن” با هیچکدام از واژگان حوزه این مقوله غنایی همخوانی ندارد و شایسته است بالاترین مقام شهرستان کمی محبانه تر و در بدبینانه ترین حالت از واژه ملایم تری مانند “طرد کردن” استفاده می کردند که به نسبت رافت بیشتری در آن موج می زند.

حال برگردیم به داستان شیخ ابوسعید ابوالخیر که با همه کرامات و مقامات چگونه انتقاد منکرانش را پاسخ داد و روی دژم  و خوی ستم نکرد.

بی گمان شایسته منصب و مقام فرمانداران ظرفیت بالا و روحیه متعالی در نقدپذیری می باشد،حال نقد منصفانه را باید با گوش جان شنید و نقد مخرب را با قلم استدلال پاسخ داد و کار پشه و پشه کش و پشه شناس را هم به تکنوکرات های علم انتومولوژی ارجاع داد.

*ماردین سیداحمدی

*کارشناس ارشد مدیریت

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *